6 شهرت معناى لغوى و اصطلاحى شهرت در لغت بيانگر معناى شيوع و وضوح شىء است . در اصطلاح شهرت بر دو قسم است : 1 . شهرت در روايت ، و آن هنگامى است كه روايتى را راويان متعددى نقل كنند اما به حدّ تواتر نرسند ، خواه عمل به آن نزد فقها نيز مشهور باشد يا نباشد . 2 . شهرت در فتوا ، و آن هنگامى است كه تعداد زيادى از فقها به يك حكم فتوا دهند اما به حدّ اجماع نرسند . اين شهرت بر دو قسم است : الف . شهرت عملى ، و آن هنگامى است كه بدانيم آن فقها در فتواى خود به خبر خاصى استناد كرده‌اند . ب . شهرت فتوايى ، و آن هنگامى است كه مستند آن فقها در فتواى خود را نشناسيم . موضوع بحث كنونى ، شهرت فتوايى است كه برخى آن را حجت دانسته‌اند و برخى حجيت آن را نفى كرده‌اند ، كه به نظر ما حق با ايشان است . در اينجا ادلهء طرفداران حجيت شهرت فتوايى را بيان و ارزيابى مىكنيم :